Fundamenteel dienen we voor de geluidsisolatie van constructie-elementen onderscheid te maken tussen luchtgeluid en contactgeluid. Luchtgeluid is afkomstig van een bron die rechtstreeks de lucht in trilling brengt. Contactgeluid is afkomstig van een bron die een constructiedeel in trilling brengt, waarbij dit geluid zich voortplant in aanpalende ruimten en dus indirect de omringende lucht in trilling brengt. Contactgeluidisolatie verdient reeds in het ontwerpstadium bijzondere aandacht. Het is uiterst belangrijk in dit opzicht voor een oordeelkundige schikking te zorgen tussen de geluidsarme ruimten en de geluidsintensieve ruimten. De geluidsisolatie die we hier verder bespreken houdt enkel rekening met het luchtgeluid en niet met het contactgeluid. In de dagelijkse praktijk worden de begrippen "luchtgeluidsisolatie" en "geluidsabsorptie" vaak met elkaar verward. Deze begrippen worden verder toegelicht. Geluidsabsorberende producten dienen om de nagalm te beperken en de klankkleur binnen een ruimte bij te stellen, terwijl men onder geluidsisolatie het verminderen van de mate van geluidsoverdracht van een ruimte naar een andere verstaat.
Geluidsisolatie In de praktijk plant het geluid zich niet alleen rechtstreeks voort tussen 2 ruimten (d.w.z. door de scheidingswand), maar ook via indirecte overdrachtswegen (zijmuren, zoldering, vloer, ...). De geluidsisolatie, rekening houdend met zowel de directe weg als de nevenwegen, noemt men de bruto geluidsisolatie en is een praktijkwaarde die op de werf kan gemeten worden. De geluidsverzwakkingsindex van een materiaal daarentegen is een laboratoriumwaarde die enkel de directe geluidsoverdracht door de scheidingswand meet. Ze wordt uitgedrukt in dB. Volgend de Belgische norm NBN S 01-400 wordt de geluidsverzwakkingsindex (R) van een bouwelement opgedeeld in klassen, waarbij Hebel in volgende klasse kan worden ondergebracht:
Volgens DIN 4109 kan uit de oppervlaktemassa van enkelvoudige buigstijve wanden of welfsels een rekenwaarde voor de bruto geluidsisolatie (R'w,R) worden afgeleid. Hierbij wordt uitgegaan van een opbouw met gesloten voegen of met een geluidsdichte afwerking. Onderstaande tabel geeft enkele van deze rekenwaarden in functie van de oppervlaktemassa.
Geluidsabsorptie Geluidsgolven die op een wand invallen, worden gedeeltelijk gereflecteerd, gedeeltelijk geabsorbeerd en gedeeltelijk doorgelaten.
Volgens de Belgische norm NBN S 01-009 wordt geluidsabsorptie uitgedrukt in een absorptiecëfficiënt a, deze heeft geen eenheid en heeft een waarde tussen 0 en 1. Deze grootte van de coëfficiënt a (geluidsabsorptiefactor volgens Sabine) hangt af van de frequentie van het invallende geluid en de oppervlaktestructuur van het constructieelement. a = doorgelaten + geabsorbeerde geluidsenergie / invallende geluidsenergie a = 1 betekent dat alle geluiden worden geabsorbeerd of doorgelaten. a = 0 betekent dat alle geluiden worden gereflecteerd. Nagalm ontstaat in een ruime naargelang het invallend geluid wordt gereflecteerd en in mindere mate wordt geabsorbeerd. De geluidsabsorptie van een bouwelement verhindert de nagalm van geluid binnen een ruimte. Als alle geluidsenergie perfect wordt geabsorbeerd is de waarde van deze coëfficiënt 1. Door zijn opencellige oppervlaktestructuur is de geluidsabsorptie van HEBEL 5 tot 10 keer groter dan die van gladde, 'geluidsharde' materialen. Uit proeven blijkt dat onbehandeld HEBEL CC3/500 tot 25 % van het geluid absorbeert in de hoge frequenties. Onderstaande grafiek toont dat cellenbeton +/- 25% van het geluid absorbeert.
